Ik heb niets met de dood en ben niet erg goed in afscheid nemen. Daarentegen: Ik houd van leven, van mensen; ik waardeer emoties. En ik snap erg goed dat doodgaan het leven zo waardevol maakt. En dat goed afscheid nemen enorm belangrijk wordt als het zo definitief is.
Op m'n 14de raak ik geïnteresseerd in compositie. Vanaf m'n twintigste fotografeer ik mensen.
Mijn twee kinderen en mijn vrouw. Als fotograaf werk ik graag met brede beelden: dat laat veel van de omgeving zien, mensen —en ik zeker— fungeren nu eenmaal ik een sociale leefwereld.
Tijdens persoonlijke, intieme momenten sta ik makkelijk te huilen. En dat mag van mezelf. Dat staat mijn fotograferen niet in de weg. Philip in een notendop? Eigen in visie en stijl; eerlijk, perfectionistisch en rustig.
Ik begon in Groningen ('65). Toen: San Fransisco(US), Oegstgeest, Boulder(US),
Delft, Utrecht, Groningen, Niebert. Maar nu in Amersfoort.
En als ik nu geen enkele binding had, woonde ik op het Hoogeland of in Zeeland of in een dijkhuis tussen de rivieren.